Tam göğsünüzün ortasında bir yeriniz acıyacak

Evinizin sizi içine sığdıramayacak kadar dar olduğunu fark edeceksiniz

Sokağa fırlayacaksınızSokaklarda dar gelecek.

Tıpkı vücudunuzun yüreğinize dar geldiği gibi

Ne denizin mavisi açacak içinizi ne pırıl pırıl gökyüzü

Kendinizi taşıyamayacak kadar büyük olduğunuzu fark edeceksiniz, bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksiniz

Birileri size bir şeyler anlatacak durmadan

Önemli olan sağlık

Yaşamak güzel.

Boş ver  herşey unutulur

Siz hiçbirini duymayacaksınız.

Gözyaşlarınızdan etrafı göremeyecek hale geleceksiniz

Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarında ölmek isteyecek kadar çok seveceksiniz.

Hep ondan bahsetmek isteyeceksiniz

Ölüme çare bulundu ya da Yarın kıyamet kopacakmış deseler başınızı kaldırıp Ne dedin? diye sormayacaksınız

Yalnız kalmak isteyeceksiniz

Hemde kalabalıkların  arasında kaybolmak.  İkiside yetmeyecek

Geçmişi düşüneceksinizNeredeyse dakika dakika, ama kötüleri atlayarak!

Onunla geçtiğiniz yerlerden geçmek isteyeceksiniz, Gittiği yerlere gitmek..

Bu size hiç iyi gelmeyecek Ama bile bile yapacaksınız.

Biri size içinizdeki acıyı söküp atabileceğini söylese, kaçacaksınız

Aslında kurtulmak istediğiniz halde, o acıyı yaşamak için direneceksiniz.

Hayatınızın geri kalanını onu düşünerek geçirmek isteyeceksiniz

Aksini iddia edenlerden nefret edeceksiniz!!!

Herkesi ona benzetip, kimseyi onun yerine koyamayacaksınız..

Hiçbir şey  oyalayamayacak sizi, İlaçlara sığınacaksınız

Birkaç saat kafanızı bulandıran ama asla onu unutturmayan.

Sadece bir müddet buzlu camın arkasından seyrettiren

Bütün şarkılar sizin için yazılmış gibi gelecek

Boğazınız düğümlenecek, dinleyemeyeceksiniz.

Uyumak zor, uyanmak kolay olacak, sabahı iple çekeceksiniz.

Bazen de Hiç güneş doğmazsa diyeceksiniz.

Ne geceler rahatlatacak sizi ne gündüzler.

Ölmeyi isteyip, ölemeyeceksiniz.

Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önünüze çıkana sarılmak isteyeceksiniz

NAFİLE!

Düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek.

Rüyalar göreceksiniz gerçek olmasını istediğiniz,

Her sıçrayarak uyandığınızda onun adını söylediğinizi fark edeceksiniz.

Telefonun çalmasını bekleyeceksiniz

Aramayacağını bile bile

Her çaldığında yüreğiniz ağzınıza gelecek.

Ağlamaklı konuşacaksınız arayanlarla.

Yüreğiniz burkulacak

CANINIZ YANACAKKKKK

Bir daha sevmemeye YEMİN EDECEKSİNİZ

Hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinizden.

Onun sesini bir kez daha duymak için yanıp tutuşacaksınız.

Defalarca aradığı günlerin kıymetini bilmediğiniz için kendinizden nefret edeceksiniz

  DUYDUMKİ BİR DAHA GELMEYECEKMİŞSİN

  DUYURDUM BİR DAHA GÜLMEYECEĞİM

  BEN GÜLMEYİ SANA YAKIŞTIĞI İÇİN SEVMİŞTİM

  VE BANA YAKIŞTIRDIĞIN İÇİN SEVMİŞTİM

  ŞİMDİ HER GÜLÜŞ BANA SENİ HATIRLATIR

  SENİ HATIRLATAN HERŞEY SEN YOKKEN BENİ ACITIR..........

“Alınması zorunlu tek risk hayattır.”



Rüya. Aynı rüya. Kabus. Rahat uykuların katili. Kaç gece dayanılabilirdi ki bu kabus matinelerine? Sanki gözlerinden başka hiçbir organı çalışmıyormuş gibi hissetti. Yataktan kalkmak istedi, imkansızdı. Hissedebildiği tek şey terden sırtına yapışmış çarşaftı. Bu krizler olağan hale gelmişti artık. Panik yapmadı. Zaten onun gibi birinin kişiliğine uyan bir durumdu bu. Normal hayatta da –ki onunkine ne kadar normal denebilirse- böyleydi, hep soğukkanlı. Doğrulduğunda ilk saate baktı, yine şaşırmadı. Onun yerinde başka birisi olsa, her gece aynı kabusu görüp, her sabah aynı saatte, aynı dakikada hatta aynı saniyede uyanmaya değil şaşırmak, üçüncü gün ilk yapacağı iş intihar etmek olurdu. Ama o bunu yapmazdı, çünkü nedenini bilmediği bir şekilde bütün bunlar ona hiç garip gelmiyordu.

Evin kapısından çıktığında soğuk havayı yüzünde hissetti. Böyle soğuk gecelerden sonra çimlerin o pastel rengini seviyordu. Ama hiçbir zaman o, çimlere fazla bakmadı. Bunun onu duygusallaştıracağına, hayata karşı olan o sert savunmasının kırılacağına inanırdı. Haklıydı. Beklide şuan ayakta durabilmesinin tek nedeni buydu.

Bu cam kaplı binayı sevmiyordu. Sanki diğerlerinden farklıymış gibi öyle heybetle durmasından da nefret ediyordu. Diğerleriyle aynı olan içini bu gösterişli camlarla kapatıp herkesi kandırıyordu. İnsanlarda böyleydi. Ama buraya mahkumdu. Burada çalışıyordu. Kabuslarından gizlenebileceği tek yer burasıydı. Burada durup düşünebileceği zamanı yoktu, olmamalıydı. Böyle çalışması sayesinde şirkette bu kadar yükselmiş, başarılı olmuştu. Oysa üniversite hayatında öyle pek parlak bir öğrenci değildi. Bunun tek nedeni vardı, onu hayata karşı ateşleyen kabusları.

Asansörün kat ziliyle sıyrıldı düşüncelerinden. Dışarı çıktı. Koridorda yine kimse yoktu, yine en erken o gelmişti. Koridorun başındaki makineden kahvesini aldı, odasına girdi. Her sabah yaptıkları ona monoton gelmiyordu, bunları yapmayı bırakırsa başına gelecekleri çok iyi biliyordu.

İş yerindekilerin onu pek sevmedikleri doğruydu. Kimseyle konuşmazdı, öğle yemeğini hep tek başına odasında yerdi ve hiç mola vermezdi. Bu yüzden diğerleri onu pek soğuk bulur, ondan uzak dururdu. Beklide bilmedikleri anlam veremedikleri bir korkuydu bu. Birkaç kez deneyenler olmuştu ama aldıkları ya da alamadıkları cevaplar yüzünden artık kimse onunla iş dışında konuşmuyordu. Ve kimse onun hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Bu durumdan o da gayet memnundu. Birilerinin onun zayıf yönünü yakalamasından, kendinin de her şeyi anlatmasından korkuyordu. O kendine bile güvenmezdi. Yeteri kadar hayat mahvetmişti, bir diğerine dayanacak gücü yoktu.

Kapı çalındı. Derin bir uykudan uyanmış gibi oldu. Saate bakmadı ama mesainin bitmiş olduğunu anladı. Çünkü ne zaman böyle olsa sekreteri gitmek için izin isterdi. Hiçbir zaman kimseye ne kötü ne de iyi davranmıyor olması, onu ne kötü ne de iyi biri yapıyordu. Sekreterine ertesi günle ilgili birkaç soru sorduktan sonra gidebileceğini söyledi. Onun daha vakti vardı. O hep en erken gelip en geç çıkandı.

Asansörün kapısı açıldığında karşıda arabasını gördü. Arabasını hep farklı yere park ederdi. Gün içinde biri ona arabasını nereye park ettiğini sorsa bilemezdi. Ama her çıkışında kolaylıkla bulurdu, çünkü sadece onun arabası kalırdı. Hayatına benzetirdi hep bu otoparkı, arabasını da kendine. Karanlık, ıssız ve soğuk bir otoparkın içinde bekleyen bir arabaydı o. Ayakkabısından çıkan ses sanki onla beraber yürüyen on kişi daha varmış gibi geliyordu. Ama kimse yoktu. İnsanlar da böyleydi. O hiç korkmadı bu karanlık otoparktan. İnsan hiç kendi hayatından korkar mı?

Yemek yapmaya pek vakti yoktu. Aslında kendi vakit ayırmazdı. Her zamanki gibi yine bir yerlere dalmış mikro dalga fırının uyarı sesiyle irkilmişti. Ve yine her zamanki gibi biraz önce ne düşündüğünü hatırlamıyordu. Yemekten sonraki sert bir kahve uyku saatini geciktiriyordu. Beklide kahveyi bu yüzden seviyordu. Bu kabus nöbetlerinin ağrı kesicisiydi. Kahvesini hep o büyük pencerenin önünde içerdi. Ancak dışarıya bakmazdı. Zaten o hep başkalarına garip gelecek şeyleri yapardı. Başkalarına göre garipti o.

Bu garip insan birden garip bir şeyler hissetti. Yolunda olmayan bir şey vardı ve o her neyse şu anda olmaktaydı. Burnunu o çok sevdiği kahve kokusundan ayırdı, kafasını kaldırdı. Bunları ona başkası yaptırıyormuş gibi hissetti. Karşıya baktığında bu garipliğin nedenini anladı. Karşı pencerede elinde kahve fincanıyla ona gülümseyen bir çift göz vardı. Ayaklarının zeminle birleştiğini hissetti, kımıldayamıyordu. Peki neden gözlerini kaçırmıyordu? Hemen doğru soruyu buldu. Kaçıramıyordu. Bu, hayata karşı gelen insan, şimdi bir çift göz karşısında acizdi.

Pek taksi kullanmazdı, ama ilk defa bir taksiciye teşekkür etmek istedi. Yoksa yoldan karşıya geçmek isteyen sarhoşa mı teşekkür etmeliydi? Ama bu çalan kornanın onu kabuslarından beter bir durumdan kurtardığına emindi. Hemen ayrıldı pencerenin önünden. Bir fincan kahve ne kadar sürede soğuyabilirdi? Uzun bir zaman mıydı acaba? Çünkü o kadar çakılı kalmıştı pencerenin önünde.

Eskiden uyanık olunca kabuslardan kaçabileceğini düşünürdü. Şimdi kabusun her yerde olduğunu anladı. Hiç olmazsa uykusunu almalıydı. Tabi onunkine uyku denebilirse. Yatağına oturdu. Biraz önce olanları düşündü, fazla abartıyordu sanki. Herkesin başına böyle şeyler gelebilirdi. Şimdi kabus vaktiydi.

Arabasının kapısını kapattı. Kapının sesi karanlığı yırtarken otoparkta yalnız olmadığını hissetti. Yine aynı korku. Kabus başlıyor. Arkasına bakmadı, her zaman kullandığı yolu da kullanmadı. Diğer arabaların arasından hemen kapıya ulaşmak istedi. Anahtarıyla kapısını açarken nefes nefese kaldığını fark etti. Olmaması gereken şeyler oluyor, kontrolü kaybediyordu.

Yemek yemedi. Elinde kahveyle koltukta oturuyordu. Gözü penceredeydi, ama gitmeye korkuyordu. Şimdi yüzleşeceği önceden gördüklerinden nen kadar kötü olabilirdi ki? Korkusunu yenmeliydi. Ayağa kalktı, pencereye yaklaştı, gözleri kahve fincanındaydı. Kafasını kaldırınca göreceğinden emindi. Zayıflamamak için yüzleşmeliydi.

Karşıya baktı, korkusu oradaydı, ama ona bakmıyordu. Elinde kupası dışarıyı izliyordu. Onun hiç yapmadığı şey. Hiçbir şey düşünemedi. Aklına tek bir kelime düştü:”hayır”. Olmamalı. Neden böyle oluyordu? Hayatı boyunca günde en az yüz çift gözle temas etmişti. Ve böyle temaslarda usta denebilecek kadar iyiydi. Ama bu gözler, onlara bir şey yapamıyordu. Şimdi o gözler ona bakıyordu.

Geceleri pek arayanı olmazdı. Ama şimdi arayanın doğaüstü güçleri olmalıydı. Onu öylesine zor bir durumdan kurtarmıştı. Arayan sekreteriydi. Birkaç şey sorduktan sonra kapattı. Bu kurtarılmalar ne kadar sürebilirdi? Hepsi tesadüf müydü? Bir gün hiç kurtulamayacak o pencerenin önünde sonsuza kadar çakılı kalacaktı. Cezası bu muydu acaba?


Paniklemeli mi? Yoksa sevinilecek bir durum mu bu? Bu gece kabus görmemişti. Üstüne üstlük derin bir uyku çekmişti. Bir şeylerin ters gittiği artık kesindi. Yıllık bir uykudan kalkıyormuş gibi hissetti. Daha da korku vereni ise kendini iyi hissetmesiydi. Her şeyin böyle birden kesilmesinin nedeni neydi? Kesin olan tek şey o uzun süredir hissetmediği gibi hissediyordu. Bu korkulacak bir şeydi.

Sanki herkese bu değişikliği anlatmak istermiş gibi selam verdi gördüğü herkese, hem de gülümseyerek. Hatta öğle yemeğine sekreterini davet etti. Ona bir teşekkür borcu olduğunu söyleyerek. İlk defa gülerken görmüştü bu kızcağızı. Şaşkın bir sekreterin ilk gülüşü. Şaşırtıcı işler bitmedi. Öğleden sonra bu şaşkın kıza izin verdi, kendiside erken ayrıldı. Arabasını otoparkta ilk bakışta buldu ve otopark güneş ışığıyla doluydu.

Burayı severdi. Ama uzun süredir bilerek hiç gelmemişti. Yolun iki kenarında onu eğilerek selamlayan ağaçların arasından sızan güneş hoşuna gitmişti. Arabanın frenine bastı aniden, bu fırsatı kaçırmamalı, artık gitmeliydi kaderin üstüne. Her şey gözünün önündeydi şimdi, işten erken çıkması, arabayla buraya gelmesi ve düşündükleri. Evet hepsini hatırlıyordu. Yürüyerek o ağacın altına gitti, ağaca dayandı. İşte tam burası, burada kalbine saplanan ağrıyı hissetti. Onu tam burada görmüştü başkasıyla. El ele, dudak dudağa, ilk düşündüğü bunu nasıl yaptığıydı. Hem de onların mabedinde. Aynı ağrı kalbinin tam yanına saplandı. Gözünden düşen bir çift damlanın bile yerini gösterebilirdi. Demek ki o gün işi erken bitmese, içinden bir ses onu buraya getirmese bu pis oyunda rol almaya devam edecekti. Her şeyi çok net hatırlıyordu, arabasına atladığını, kafasındaki nefreti atmanın imkanı yoktu, sinirini direksiyon ve gaz pedalından alıyordu. İşte hatırlamadığı tek yer buradan sonrasıydı. Gözlerini tekrar açtığında bir hastanedeydi. Kimse yoktu, o da gelmemişti, gelemezdi. Her şeyi hemşireden öğrendi. Arabasıyla kaza yapmıştı. Arabadan fırlayan bir metal tam kalbinin yanına saplanmıştı. Hemşire şanslı olduğunu söylemişti. Bu nasıl bir şanstı böyle? Bir haftadan fazla komada kalmıştı. Hemşire öle söylemişti, ama koma daha yeni başlıyordu. Ruh ölümü gerçekleşmişti.

Kalbinin hemen yanındaki ağrı ağırlaştı. Artık taşıyamıyordu. Yere çöktü, ağaca baktı. Ağaç ona bir şeyler söyledi, ama anlayamadı. Beklide “sana söylemiştim” dedi. Ağaç hala ayaktaydı, bu rezilliğin en büyük şahidi ayaktaydı hala, yıkılmamıştı. Ayağa kalktı, arabasına gitti, kalbindeki ağrı dinmişti. Bir şeyler kazanmanın hazzını yaşıyor gibiydi. Bir yandan da korkuyordu. Bir hayat mahvetmişti, bir mahvolmuş hayata yer yoktu artık. Yıllar boyu nerede hata yaptığını düşündü. Nasıl olmuştu da o içindeki büyük sevgiyi karşısındakine anlatamamıştı ki onu böyle pis bir oyunun içine çekmişti. O büyük sandığı sevgi yetmemişti, ve o bir hayatı sevgisiyle mahvetmişti.

Korna sesiyle uyandı, yeşil yanmıştı. Kafasındaki bütün düşünceler bir yerlere saklandı. Aramak için üstelemedi , nasıl olsa ortaya çıkacaklardı. Akşam çoktan sisli karanlığını örtmüştü sessizliğin üstüne, ama uzaktan gelen şehir gürültüsü beşiğinden kaçmaya çalışan yaramaz bebek gibi sıyrılmaya çalışıyordu bu örtünün altından. Arabasının motorunu susturunca sanki şehrin bütün gürültüsünü o yapıyormuş gibi hissetti. Huzuru düşünürken arabanın dikiz aynası parladı. Arabasının kapısını kapattığında hemen ardında duran arabayı hissetti. Yerdeki parke taşlardan biri oldu bir anda. Hareket edemiyordu. Ne bir yere gidebiliyor, ne de arkasına bakabiliyordu. Bildiği tek şey gözlerin ona baktığıydı.

Otopark da karşılaşan ve birbirini tanımayan iki insanın bakışması ne kadar sürebilirdi? Hem de biri yürürken. Eğer hiç bilmiyor olsa binlerce yıl diye cevap verebilirdi. Bu gözler onu başka birisi yapıyordu birkaç bin yıllığına, hiç tanımadığı birisi. Gözler ona güldü beklide bir şeyler dedi, ama onun duyması imkansızdı. Geçmişi unutmuştu, sanki hayat şimdi yeniden başlamıştı.

Bir şeylerin iyi gitmesi, iyi bir şey miydi acaba? Bunu unutalı yıllar olmuştu ve en son her şey yolunda gittiğinde o, bir hayata mal olmuştu. Ve yeni kurbanı ona gülümsemişti. Bunu istemiyordu aslında. Ne kadar kötü bir şeydi refleks bir katil olmak. Yıllat önce tövbe etmiş bir hayat katili. Sakladığı silahını, sevgisini yeniden gün ışığına çıkarmak üzereydi. Daha da ilginç olan nişan hattındakini tanımıyordu bile.

Pencerenin önüne geldi, elinde kahve yoktu. Onunda yoktu. Sanki aynaya bakıyormuş gibi geldi, karşısındaki hayatının bir yansıması olabilir miydi? Kendisini başkasının gözlerinde ilk defa görüyordu. Ve anladı ki hayat katili çoktan nişan almıştı farkında bile olmadan, hedefin artık kaçma imkanı kalmamıştı. Hatta içindeki ses hemen kapıyı vurup çıkmasını, kapısına dayanmasını bile söylüyordu.

Eskiden kurmayı aklına bile getirmediği cümleler, aklında volta atmaya başladığından beri huzursuzdu. Her şey bir anda oluvermişti, direnmek anlamsız kalmıştı bile. Çetin hayat savunması etkisiz hale gelmişti. Onca yıllık emek, direniş, sertlik her şey boşuna mıydı? Boşuna mı yaşamıştı bu zamana kadar? Şimdi bütün bunları bir çift göze teslim etmek, zoruna gidiyordu insanın. Hayat boyunca kaçtığı her şey pusudaki yerinden çıkmış tam zamanında yakasına yapışmıştı. Onca zaman hiç iyi bir şey yaşamamış olmak, bütün iyi şeyleri sözlük anlamına hapsetmek; hatanın anlamını göstermişti.

Müthiş bir baş ağrısıyla uyandı, hayır uyanmadı. Uykudan öte bir şey di bu. Eğer gerçekten uyuduysa karşısındakilere ayıp olmuştu. Başındaki ağrı yüzünden kimin söylediğini fark etmedi, ama birileri bu toplantının bittiğini söyledi. Başlangıcından itibaren hiçbir şey hatırlamıyordu, epeyce de bir zaman geçmişti. Aslında başlangıç zamanını da hatırlamıyordu. Kafası küçük bir çocuğun odası gibiydi, her yer her yerde. Aynı ses artık çıkabileceklerini de söyledi. Bu sesin kafasının içinden geldiğine inanmak üzereydi ki diğerlerinin çıkmak için ayağa kalkması onu rahatlattı. Ama bu ses ona bir şeyler anlatıyordu. Birden ayağa fırladı, herkes durdu, ona baktı, o aldırmadı; bir nefeste kapıdan çıktı.

Eski hayatını ilk özleme belirtisi: arabasını otopark da bulamadı. Hayatının artık değiştiğini kabullenerek bakındı. Eski hayat dediği zamanlarda arabasını eliyle bulmuş gibi bulurdu. Şimdi bulamıyordu. O, hayatın içinde kaybolmuştu. Otopark görevlisinin gülmemek için çaba harcadığını gördü, bununla beraber arabasını da gördü. Acaba eski ben olsam gülmeye cesaret eder miydi? Diye düşünürken arabasına bindi. Bu eski hayat düşüncelerinden sıyrılmak istedi, başka şeyler düşünmeliydi. Otopark da çıkış için sıra olduğunu hiç görmemişti. Zaten o gözlere baktığından beri hiç görmediği şeyleri görmeye başlamıştı. Sanki bu dünya da yaşamamıştı daha önce.

Bugün her şey ters gidiyormuş gibi geldi, her şey onu yavaşlatmak istiyordu, arkasından çekiyordu sanki. Bunu yapan intikam olmalıydı, hayatın tetikçisi, intikam. Hayat onun zayıf yönünü bulmuş, ve davranmıştı işte. Bir nedeni olmalı.
Her şey önceden ayarlanmış, birileri onun korkularıyla yüzleşmesine engel olmaya çalışıyordu. Bu bir iyilik miydi? Ne olduğunu bilmiyordu ancak bu hayatın işiydi besbelli. Hepsi çok önceden kurulmuş bir plan gibiydi. Eviyle iş yerinin arasındaki bu uzak mesafe de bu planın bir parçası olmalıydı. Evini neye göre seçtiğini hatırlamıyordu. Evet, hatırlamıyordu. Eski hayattan kalma hiçbir şeyi hatırlamıyordu. Bu heyecan bu korku onu öldürebilirdi çünkü şuursuzca gaza basıyordu. Bunun farkındaydı ama kendini alamıyordu. Sonu hissetti yine. Bir yandan da evinin uzaklığını düşünüyordu. Gerçekten de her şey planlıydı. Kırmızı ışıklar bile daha uzun yanıyordu artık.

Yine durdu, bu sefer başka bir engel. Yolda kaza olmuş, bütün trafik kilitlenmişti ve anahtarı kimin elinde belli değildi. Her yer daha karışıktı artık. Yol kenarındaki binalar bile olaya karışmış gibi üstüne üstüne geliyordu. Nefes alıp vermesi saniyeler içinde gerçekleşiyordu ama o sanki her şey binlerce kat yavaşlamış gibi hissediyordu.

Bir ara arabanın anahtarını kontakta unutup unutmadığını düşündü, ama artık önemli değildi geri dönüşü kapalı olan bir yoldu, hayat artık tek şeritten akıyordu ona. İlk kez hislerine göre hareket ediyordu. Daha hızlı koşmasının nedeni mantığı değil hisleriydi. Mantığı geride kalmış, ona yetişemiyordu.

Acaba eski hayatında da bunu yapıyor muydu? Koşarken çarptıklarından özür dilemek. Bunu düşünecek halde değildi, ama oluyordu işte. Artık hiçbir şey onun kontrolünde değildi. Son çarptığından özür dileyemedi. Hayatın onu neye koşturduğunu gördü. Durdu. Yıllardır anlamadıklarını bu birkaç saniyede anlamıştı. Her şeyi değiştiren, yıkan, alt üst eden o gözler, intikamın gözleriydi.

Hayat katili vuruldu, hem de kendi silahıyla. O silah ondan uzaklaşmakta olan kamyonun önünde giden arabadaki kalbin içinde, bir sonraki kurbanına gidiyordu işte. Bir sonraki kurbanın karşı penceresine gidiyordu. Hayat katili yenilmişti. Tek olma inancına, sertliğine, korkularına yenilmişti. Artık o, silahsız ve aciz bir katildi.

Hayat katili diz çöktü, göz yaşlarını fark etmedi. Ama ağladığının farkındaydı. Neye ağladığını bilmiyordu, geçmişe mi, şimdiye mi, yoksa geleceğine mi ağlıyordu? Kafasını kaldırdı, görünürde ne silahı vardı ne de intikama bir sonraki kurbanın karşı penceresini tarif eden araba. Ayağa kalkmaya çalıştı, zor da olsa başardı. Uzun zaman sonra başardığı tek şey bu muydu? Nasıl olurda başardığını sandığı her şey tanımadığı bir çift göz tarafından mahvedilirdi. İnanmak istemedi.

Artık bu otopark da bir parke taşı olma korkusu da kalmamıştı. Bu yüzden yavaş yürüyordu. Zaten hızlı olan hiçbir şeyi kaldıracak gücü kalmamıştı. Her şey kafasından bir bir geçmeye başladı. Pencerenin önündeki korku dolu zamanlar, soğumuş kahveler, iş haricinde konuşmayan adam… Anladı ki, hayat katili kendi hayatını öldürmüştü. Kabusları hatırladı, yıllardır her gece gördüğü, ertesi sabah anımsamadığı ama her gece bir öncekinin aynısı olduğundan emin olduğu kabusları. Ve o kabuslardaki gözleri. Oyun bitmişti…

Rüya. Aynı rüya. Kabus. Yer, aynı yatak. Saat, aynı saat, aynı dakika…

“SERSERİM’E”
Elime son kez aldım kağıt, kalem. Bu sana son mektubum. Postacı son kez getirecek bir haber benden sana. Canım serserim, bilirim aldırmazsın, hiçbirşeye, ne sevgiye, ne hislere. Şimdi elimde sigara var. Bugün yine çok fazla içtim, bilirim yine bana kızıcaksın. Ama yine aynı cvbı vereceğim “DERTLİYİM” son kez bu kalp senin derdinle dolu. Uykularım bölünür oldu, yanlış anlama bu mektubumda seni ne kadar özlediğimi yazmayacağım. Artık değiştim ben. Senin umursamaz tavırlarından bıktım. Takmıyorum artık seni. Hani senin bende bir resmin vardı ya, arkadaşıma verdi; çok beğenmiş seni. Al senin olsun dedim. Ama dikkat etmesini söyledim. Olur ya çıkarsanız boynuzlamasın seni dedim. Yüzünün şeklini görmek isterdim serserim. Bu mektup diğerlerine benzemiyor değil mi? Dün gece yıktın öldürdün beni sevgilim. Bütün gece kanadı durdu dindiremedim inan. Gözlerim doldu ağlayamadım. Yataklara düştüm ne zamandır. Ama iyi oldu aslında seni unutmaya başladım artık. Sen ne demiştin serserim “ÜZÜLME” üzülmüyorum artık. Bu acıların getirdiği mutluluğa seviniyorum. Lanet olsun sana serserim.bu kadar mı değersizdi benim sevgim. Biliyorsun ben seni çok sevdim. Bu sana son mektubum serserim. İstersen okut başkasına. Ama şunu bil ki bundan sonra mezar taşında “HAİN” yazan bir ölüsün benim için. Artık hatıralarımdasın....

“SERSERİ’DEN CEVAP”
Bugün hiç beklemediğim bir anda aldım mektubunu güzelim. Son mektubum demişsin, inanmam. Sen dayanamazsın bensizliğe, erir bitersin günden güne. Bak ne diyorum güzelim, gönlün olsun birkaç gün daha çıkalım. Sevinirsin belki. Sen bensiz yapamazsın güzelim. Beni sevdiğin günü düşün nasılda çocuk gibiydin. Bayılacaksın diye korkmuştum güzelim. Benim elimden senin gibi neler geçti bilirsin. Haberim yok sen beni gerçekten sevdin mi güzelim? Sana bu mektubu meyhanede yazıyorum. Sağolsun arkadaşlar yardım ediyorlar. Biraz önce bir çocuk dövdük onun şerefine içiyorum. Bak güzelim sana ne dediğimi hatırlamıyorum “ÜZÜLME” yazmışsın. Sahiden yıkıldın mı? Umursamazsın sanmıştım. Takmazsın diye ummuştum. Ama madem artık beni unuttun, bu sana son sözüm; “BENDE SENİ SEVDİM güzelim”

“KIZIN ARKADAŞINDAN SERSERİ”YE”
Seni tanımıyorum ama arkadaşım seni çok sevmişti. Son mektubum demişti, doğru. Hem o seni çoktan unuttu bile. Resmini bana verdi. Birgün buluşup konuşalım seninle. Güzelim demişsin bizimkine, bende seni zevkli sanırdım. Ben ondan daha güzelim. Bak serseri telefon numaram arkada yazıyor. Onu aradığın gibi beni de ara. Ayrıca bizimki biraz garipçedir. Bu aralar kalbinin ağrıdığını söylüyor. Doktorlar teşhis koyamıyorlar. Aman canım o da bir başka. Ağlasada gülüyorum der. Sakın unutma, beni ara.

“SERSERİ’DEN KIZIN ARKADAŞINA”
Bak kızım ben seni daha en başından sevmedim. Ben herşeyden çok güzelimi sevdim. O bana canından koparcasına serserim derdi. Oysa sen serseri, soğukta kalmışçasına. Senin gibi arkadaş olmaz olsun. Güzelliğe gelince hiç kimse yarışamaz benim güzelimle. Şimdi bırak bunları, bende yıkıldım, ona söyle. Son mektup derken yalan sanmıştım. Daha beter içer oldum. Her gece sarhoşum. Bir daha ki mektupta güzelimden bahset bana. Şimdi gerçekten mutlu mu? Başkasını mı seviyor? Hasta demiştin, hem de kalbinden. Yoksa bu aşk hastalığı mı? Benden başkasıyla mı? Anlat bana arkadaş herşeyi anlat. Beni seviyor mu öğren bakalım. Yoksa bu kadar çabuk mu unuttu beni? Çabuk yaz arkadaş. Anladım ki ; ben onsuz bu dünyada yaşayamazmışım.

“ARKADAŞTAN SERSERİ’YE”
Affedersin serseri yanlış yaptım ben. O seni gerçekten sevdi. Son nefesinde bile adını sayıkladı. Yüreğim parçalandı anlayamazsın. Serserim deyişini duysaydın, gözlerini kaparken, aşkın öyle sarmıştı ki bedenini. Kaybedince yaşayamadı öldü işte. Son mektubu ne yaptın? İçip içip ağlıyor musun? O şimdi mezarında huzurla yatarken, yılanlara bile seni anlatıyordur, şüphen olmasın. Zaten mezar taşında “SENİ SEVDİM SERSERİM” yazısını görünce anlayacaksın. Belki yaşaması için bir umut vardı, içinde. Ama senle ciddi olsaydı. Birkaç gün çıkalım demişsin işte ona, güzeline, ozaman vurdu. Zavallıcığın yüreğine indi. Şimdi mezarında derin bir uykuda. Sevgisi sonsuzlaştı onunla. Aslında o istemedi, öldüğünü bildirmemi. Ama dayanamadım yazdım işte. Şimdi ne yaparsın bilmem, içer misin, adam mı döversin? Sende onu sevmişsin öyle yazmışsın. ÖYLEYSE BIRAKTA AŞKINIZ YAŞASIN....


SERSERİNİN ODASINDA BULUNAN NOT:
Sana geliyorum güzelim
Seni seviyorum güzelim.

ELVEDA.....

Seni ne çok sevdim ben. Ne çok gözyaşı döktüm senin için. Geceleri sen yatağında meleklerin kanatlarıyla uçarken ben penceremin önünde senin rüyana girmek için dua ederdim. Bir bakışına, bir dudak kıvrımında titreşen gülüşüne ulaşmak için dünyanın bütün çiçeklerini önüne sererdim.
Şiirler, şarkılar, sevgiler içimde tutuşan bir ateş, onun yangınında senin için kül kesildim. Ağır hastalar geceyi zor geçirir. Sabahı bekler kırgın yürekler, hasta umutlar, yalnız ruhlar. Yalnızdı gecelerim. Hastaydı gecelerim. Kan kaybından giden bir yaralı gibi umarsızdı gecelerim. Bir uçurumun kenarına beni taşıyan karabasandı gecelerim.
Adına yalnızlık dedim. Sensizlik dedim.. Sen beni bilmedin, beni tanımadın, beni sevmedin.. Bu bir ölümdü, bu bir fermandı .. Bıçak kesmez artık beni, ip asmaz, çeküller yüreğimi taşımaz. Yaşamak mümkün değil, yalnızlık karanlık kapılarıyla üstüme kapandı. Amansız acılar içindeyim.
Ey Sevdiğim.. Ben seni ne çok sevdim. Dünya bildi, bir sen bilmedin. Yalnızlığın diğer adı aşka karşılık almamaktır. Kaçılamayacak kadar yakın, tutulamayacak kadar uzak bir yerdesin..
Benim aşkıma yalnızlık kucak açtı. Senin yokluğuna dokundum, içim yandı. Odamın çıldırtan sessizliğinde sana seslendim. Yankısı döndü dolaştı, senin kapıların bana kapalı. Kendi sesim yine bana ulaştı. Anladım ki beni hiç duymayacaksın.

Sana sitem edemem. Sana kırılamam. Bir tek dileğim var senden, son bir tek isteğim. O da MUTLU OLMAN.

MUTLU OL SEVDİĞİM.. BİRİCİĞİM.. AŞKIM. NEREYE, KİME GİDERSEN GİT YETER Kİ SEN MUTLU OL..

Bugün Farklı Bir Havadayım.Rüyamda Hayatımın Aşkını Gördüm...Kendisine Bir Türlü Açılamama Rağmen Kendisinden Cevap alamamama Rağmen Onu Çook seviyorum. Senin o Gözlerin Var ya Herşeyi Bitirdi Hani O Verdiğin Sözler... Bu Şarkı Beni 7 Bitirdi...Grup Koridor Sağolsun dinledikçe Kendimden Geçiyorum.... Hain bir gün kalkıp da onu özledim demiştim ya... işte o gün bugündür.Hayat Anlam taşıyor onu Rüyamda Görünce.Peki onu Gerçekten Görecek Olsam Ne Olur Acaba bana... Ayaklarım Birbirine dolanıyor Heryerde Onu Arıyor Gözlerim...İşte Gene Öyle Bir Gün.Kimi görsem o sanıyorum.Özlüyorum Sesini Duymasam da Kendisini...Artık Onsuz Yapamıyorum. Kendime de kızmıyor değilim hani...bana Bir Söz mü Verdi? ya da Umut mu? Verdiği Sadece Arkadaşça Sevigsiydi Ve bunu Kötüyew kullandım... Senin de Kalbin Kırdığım için özür dilerim. Sensiz Geçmiyor işte günler. Herşeyi birşeye bağlamak birşeyleri feda etmeye bağlıdır. Ben Hayatımı Sana Bağladım Hayatımı Feda Ediyorum Senin Uğruna... Birgün seni ne kadar Sevdiğimi anlayacaksın ama geç olacak. Hayat ne demektir diye sor bi kendine. Hayat Kendini Sevmektir.. Hayat Karşındakini Sevmektir... Ve Hayat Sevdiğinden kopmadan yaşamaktır... senin O Gözlerin Beni Kendimden Aldı... Seni Çooooooooooooooooooooook Seviyorum ve Özlüyorum...İstesem de Ulaşamıyorum... Sana Ulaşsam bile Seninle Yüzleşmek Korkutuyor beni..
Senin Gözlerinin içine Bakıp Seni seviyorum demek...Aslında bu Daha Çok Korkutuyor beni.Çükü Seninle Yüzleşince Sana Olan sevgimimn Biteceğini Düşünüyorum...
En iyisi Seninle Konuşmamak ve gözlerinle konuşmamak...Seni Herzaman Uzaktan İzleyeceğim ve Kesinlikle senin olmayacağım...

Şarkılar Yalan Söylüyor.Sana Olan Duygularımı Ne Güzel Sözler Ne Hikayeler Ne de Şiirler İfade Edebilir....
Sen Gönlümde Yaşadıkça Varsın Ve Sen Ulaşılmadıkça Güzelsin...
Ulaşılamaman Dileğiyle...

Burnu bir karış havada, gözü
yükseklerdeydi ben onu sevdiğimde.
Hele hele benim aşkımı
yerden yere vurup,
nasıl kırmıştı kalbimi zalim.
Dudaklarından dökülen acı sözleri;
öyle ki, bugün bile unutamadım.
Ne tebessümdü o, zehirden beter.
Her olayda içim paramparça,
gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı olurdu.
Yorgun düşerdim onsuz geçen,
onunla dolu, koyu siyah gecelerden.
Pişmanlıktan kendime lanetler eder,
sevgimi söylediğim günü düşündükçe,
kaleme sarılıp yazardım ona nefretin
aşkla kucaklaştığı o uzun mısralarımı.
Derdim ki; alın yazımdı,
onbeşimin çocuksu aşkıydı.
Nasıl da gülerdi canı istedi mi...
En anlamlı bakışlarıyla önce ümitlendirir,
ardından bir uçurumun kenarına
yapayalnız bırakır giderdi.
Ben çaresiz, ben yorgun,
ben bıkkın bu sevdadan.
Ah bilirdi o insafsız,
diri diri yanardım o böyle yaptıkça...
Şubatın buz gibi kasvetli soğuğunda;
onda ne bulduğumu bugün bile bilemem.
Ama o günlerde hayatımın amacı,
varolma gibi gelirdi bana.
Çocukluk mu, yoksa gençliğimin
safça tutkusu muydu bu
kölesiye bağlanış,
içten içe kopan fırtınalar,
bu delice yakarış?
Kimbilir, belki de
sevilmeye muhtaç bir kalbin
bitmek bilmeyen kaprisi...
Ondan hiçbir şey istememiştim.
Sadece sevgi...
Evet, şimdi yıllar sonra ben,
onu düşünüyorum ilk defa
kucağımda resimler, hatıralarla.
Hava yine soğuk, yine kasvetli
gözleri gözlerimde yine
sevgi, derin yüreğimde.
Unuttum sanırdım, meğer aldanmışım,
ağladım saatlerce.
Bu onun \"ölüm yıldönümü\"dür.
17\'sinde toprakla kucaklaşan,
o zalimin hikayesidir anlatılan.
Bir melodidir kırık, umutsuz...
Doldururken sensizlik o an odayı
gönlüm hala boş, kafam yine dumanlı.
Bir feryat yankılanmıştı acı dolu
tam 15 yıl önce bugün bomboş kırlarda.
Deli gibi koştum sınıfa, sırası boştu.
Benim kadar çaresizdi her köşe.
Kendi kendime konuşarak
yaklaştım sırasına;
\"Sen ölemezsin;
canımsın, sevgimsin, emelimsin
Dileğince nefret et, alay et duygularımla
Kızmam sana
Ama ne olur bir yalan olsun,
acı bir şaka.
Evet, evet beni üzmek için yapıyorsun.
Herşeyini özledim...
Allahım son defa göreyim yeter bana\"
Bu sensiz yakarış defalarca sürmüştü
ta ki, ölümün o sinsi kokusunu
içimde duyana kadar.
Hıçkıra hıçkıra ağladım,
sıraya kazıdığın ismini öptüm.
Sonra, ona ait birşeyler bulmak için
aradım her köşeyi...
Yalnızca buruşturulmuş bir sayfa,
rengi solmuş.
Yazı, onun yazısı.
Bir mektuptu, özenilerek yazılmış,
belki de çok emek verilmiş her satırına...
Çok şaşırdım, mektup bana hitabendi.
Korkakça, kaybolmasından korkarak,
acıyla okudum her cümleyi
kalbimde büyüyen bir özlemle...
Hele hele o ilk satırı...
Öyle ki, bugün bile unutamam,
okudukça ağlarım.

"İnsan sevdiğini yerden yere vururmuş
bir tanem, AFFET BENİ !!!..."